Polski bank centralny

Polski bank centralny to Narodowy Bank Polski mający swoja siedzibę w Warszawie.
Najważniejszym  celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, pod warunkiem, że nie ogranicza to podstawowego celu NBP.
Tylko NBP ma wyłączne prawo w Polsce emitowania znaków pieniężnych Rzeczpospolitej Polskiej.
Wśród wielu zadań stojących przed NBP można wyliczyć organizowanie rozliczeń pieniężnych, prowadzenie gospodarki rezerwami dewizowymi, prowadzenie działalności dewizowej, prowadzenie bankowej obsługi budżetu państwa, regulowanie płynności banków oraz ich refinansowanie, kształtowanie warunków niezbędnych dla rozwoju systemu bankowego, opracowywanie statystyki pieniężnej i bankowej, bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej.
Począteki działalności Narodowego  Banku  Polskiego rozpoczyna się w 1945 roku.  r. Od początku funkcjonował  jako bank państwowy pod nadzorem ministra skarbu i  prawie do końca lat osiemdziesiątych zajmował się działalnością ogólnobankową.  Był monopolistą nie tylko w dziedzinie emisji pieniądza, ale także udzielania kredytu i gromadzenia oszczędności. Po upadku systemu komunistycznego w 1989 roku wydzielone zostały z niego banki regionalne i komercyjne, a sam NBP zajmuje się tylko emisją pieniądza i polityką monetarną państwa (funkcja monetarna). W 1995 roku NBP przeprowadził denominację złotego.
Umocowanie prawne ma NBP w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 roku oraz w ustawie o Narodowym Banku Polskim, co zapewnia mu mocna pozycję w systemie  instytucji publicznych.
Ustawowe  organa NBP to: Prezes NBP, Rada Polityki Pieniężnej  oraz Zarząd NBP, który kieruje jego działalnością .